We leven midden in wat ik de AI-bubble noem — een tijd waarin technologiebedrijven miljarden investeren in kunstmatige intelligentie en algoritmes die onze taal, beelden en zelfs emoties kunnen nabootsen. De belofte is verleidelijk: systemen die slimmer, sneller en preciezer zijn dan de mens. Maar diezelfde belofte maskeert een gevaarlijke illusie: de gedachte dat intelligentie en menselijkheid hetzelfde zijn, en dat we het eerste kunnen gebruiken om het tweede te vervangen.

In de afgelopen jaren heb ik met verwondering, maar ook met toenemende bezorgdheid, gekeken naar hoe AI zich ontwikkelt. In technische zin is het een wonder: rekenkracht en taalmodellen die in seconden kunnen wat ooit weken duurde. Maar moreel, sociaal en emotioneel staan we aan de rand van een afgrond. We dreigen te vergeten dat echte innovatie niet voortkomt uit code, maar uit menselijke verbeelding, samenwerking en empathie.

De verkeerde vraag

Zoals Felienne Hermans onlangs treffend zei: de vraag “Is AI slimmer dan de mens?” is een verkeerde vraag. Slimheid is niet de maat van menselijkheid. Het gaat niet om wie beter rekent of sneller schrijft, maar om wie betekenis kan geven, verhalen kan vertellen en compassie kan tonen. AI mist lichaam, bewustzijn, intentie en moreel kompas. Het simuleert begrip, maar begrijpt niets. Het kan woorden combineren, maar niet voelen wat verlies, liefde of hoop betekenen. Juist dát maakt ons mens.

Een gevoel van déjà vu

De huidige AI-hausse doet denken aan eerdere technologische bubbels. Econoom Andy Xie noemde het onlangs in VPRO Tegenlicht “de grootste fantasiebubbel sinds de dot-comcrash.” Investeerders hopen op wonderen, maar negeren dat veel van deze technologieën geen werkelijk nut of rendement hebben. De geschiedenis leert: elke bubbel barst. En wat dan overblijft, is de vraag wat écht waardevol is.

Terug naar de mens

Project-Humainity is mijn antwoord op deze tijd.

Het is een zoektocht naar wat ons ten diepste menselijk maakt in een wereld die steeds digitaler, sneller en emotioneler uitgehold raakt. Waar stikstofinfo.net draait om kennis, data en beleid, draait Humainity.net om gevoel, verbeelding en verbinding.

Want we leven niet in een datacentrum, maar in een echte wereld.

De zon op je huid, het geluid van de zee, de geur van vers brood — dat is leven. Geen algoritme, hoe verfijnd ook, kan dat vervangen.
En met digitaal voedsel houden we het niet lang uit.

Wat ik wil laten zien

Met dit project wil ik verhalen, essays en beelden brengen over de mens als sociaal en creatief wezen. Over hoe we samenwerken, voelen, falen en opnieuw beginnen. Over kunst, wetenschap, zingeving, vriendschap en intuïtie — de domeinen waar geen machine ooit meester van zal worden.

De onderliggende boodschap is eenvoudig maar urgent:

We hebben geen gebrek aan slimheid.
We hebben een tekort aan menselijkheid.

Project-Humainity wil bijdragen aan het herstel van dat evenwicht. Niet tegen technologie, maar vóór de mens. Het is een uitnodiging om opnieuw te leren kijken, voelen en denken — buiten het scherm, in de echte wereld.